SayehRoshan

2003-06-26T00:01:00.000+04:30

از خدا خواست و خواست
....

لطف خدا محقق شد و عطيه الهی پيش رويش قرار گرفت.
عطيه را ديد...اما جاهل از ارزش آن ، در حسرت عطيه ديگران سوخت و سوخت.
چشم باز کرد.
عطيه رفته بود ... به جايی که قدرش را بدانند.
....

و حسرتش تا ابد ماندگار شد.

2003-06-22T19:43:00.000+04:30

بالاخره اينجا درست شد!
تقصير از من نبود ! مشكل ضريب هوشي پايين سيستم جديد بلاگر بود كه اساسا هيچ نوع publish ي رو انجام نمي داد.
اما خوب شد ! ياد گرفتم كه ميشه بدون سايه روشن هم زندگي كرد. ديگه نوشتن اينجا كم كم داشت برام ” عادت “ مي شد. فكر مي كنم خودم اراده ننوشتن را نداشتم ، ولي همين مشكل بلاگر كمكم كرد تا ترمز كنم و يك چيزايي رو واضح و روشنتر از قبل ببينم.
فكر مي كنم عمر سايه روشن يا همون تنهاترين سايه قديم سر اومده . چون نمي خوام نوشتن به ابتذال عادت كردن و يكجا موندن آلوده بشه ، شايد چون نمي خوام سايه روشن با همه خصوصصيات دوست داشتنيش به وزنه اي مانع پريدنم تبديل بشه و مهمتر از همه اينكه ”هجرت“ ماهيت منه .
سايه روشن زياد ريسك كرد . شايد خيلي خيلي بيشتر از بقيه . و همين باعث شد كه تا الان به هر قيمتي حفظش كنم. خوشحالم كه اينجا رو در پر بيننده ترين حالتش در عمر يك سال و نيمه اش تعطيل مي كنم. خوشحالم كه بخاطر اتفاقي خاص يا ترس از شيشه اي شدن پيش آدمي خاص سايه روشن رو ، همزاد خودم رو ،تنها جايي كه براي فرياد زدن داشتم رو به پايان نبردم . به همه اينها افتخار مي كنم . چون حداقل پيش خودم آدم ترسويي نيستم.
سايه روشن تا الان بال پروازم بوده اما از اينجا به بعد شايد نه . من از پله هاي نردبان خيلي خوشم مياد.
از همه عزيزاني كه همراهم بودند ممنونم . شايد اگه هركدوم از شما نبوديد سايه روشن الان اينجا نبود ، همه تون رو دوست دارم :)
باز هم خواهم نوشت اما در جايي ديگر ، رهاتر و آزادتر از تنهاترين سايه روشن .

2003-06-19T15:53:00.000+04:30

چرا اینجوریه؟؟؟؟

2003-06-09T14:30:00.000+04:30

هيچوقت ميشه به واقعيت وجودی آدمی پی برد ؟ اين ديوارهای ضخيم هيچوقت به ما اجازه ميدن کسی رو ببينيم؟ همه چيز را اونطور که دوست داريم می بينم و حتی به مخيله مون هم راه پيدا نميکنه که شايد حقيقت چيز ديگه ای باشه. قدرت و جرات نداريم خودمون را ببينيم چه برسه به يک آدم ديگه. اينقدر از هم دوريم که هيچوقت مفهوم حقيقت رو درک نمی کنيم. هر دو يک جا را نشون ميديم ، من اونجا رو زرد می بينم و تو آبی . هر دو داد می زنيم چه رنگ قشنگی ! چقدر خوبه که ما هر دو يک جا را نشون ميديم !!
حالم از همه اين ديوارها و فاصله ها بهم ميخوره. فرقی نداره چه رنگی باشی ، آخرش انگ سياهی ميخوری. default اينه که سياه باشی ، که گرگ باشی ، اگه نيستی هيچوقت کسی اين رو نمی فهمه . تا بخوای ثابت کنی گرگ نيستی سلاخی شدی. اگه داد ميزنی من گرگ نيستم ، فقط يک متظاهر دو رو فريب کاری ، که ميخوای همه رو گول بزنی و مظلوم نمايی کنی . تو گرگی ، سياه ، اينو باور کن !
بوی تعفن يک سطل آشغال . يک رنگ که معلوم ميشه نه آبيه و نه زرد.
دنيايی از علامت سوال و تمنای تک تک شاخه های يک نهالک خسته برای رسيدن به خورشيد.

2003-06-05T00:41:00.000+04:30

اي پرنده مهاجر‏ ، اي پر از شهوت رفتن
فاصله قد يك دنياست بين دنياي تو با من

تو رفيق شاپركها ، من تو فكر گله مونم
تو پي عطر گل سرخ ، من حريص بوي نونم

دنياي تو بينهايت ، همه جاش مهموني نور
دنياي من يك كف دست روي سقف سرد يك كوه

من دارم تو آدمكها ميميرم ، تو برام از پريها قصه ميگي
من توي پيله وحشت مي پوسم ، برام از خنده چرا قصه ميگي؟

2003-06-01T20:01:00.000+04:30

بدون شرح :

«اللهم لا تواخذني بما يقولون و اجعلني افضل مما يظنون و اغفرلي ما لا يعلمون»

2003-05-28T17:54:00.000+04:30

مواظب اين گل باش ، خيلی حساسه .
اين گل از هوای آفتابی خوشش نمياد . نذار آفتاب اذيتش کنه.
اون يکی گل امروز ساقه اش شکسته ، حواست بهش باشه .
اين گل
اون گل
اين گل
اون گل
چه لذتی داره باغبانی .... اما !

کسی مراقب گل من هست ؟

2003-05-28T17:17:00.000+04:30

قاصدک خوش خبر باش اما گرد من بی ثمر می گردی
قاصدک انتظار خبری نيست مرا نه ز ياری نه ز ديار و دياری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس ، در دل من همه کور و کرند .
تجربه های تلخ با دلم می گويد که دروغی تو دروغ ، که فريبی تو فريب.
طمع آتش نمی بندم ، خردک شرری هست هنوز ؟

2003-05-28T17:16:00.000+04:30

راضی نيستم ، اما آرومم . چون هر کار از دستم بر ميومد انجام دادم
گرچه دستم اونقدر کوتاهه که به ستاره ها نمی رسه ، اما حداقل از خاک پر نميشه.

2003-05-27T23:10:00.000+04:30

فکر مي کردم بايد حالم بد باشه .وقتی حرف ميزد چند بار سرم گيج رفت . حالت تهوع داشتم. چی ميگفت ؟ من کجام ؟ اون کجاست ؟ چرا نزديکی ؟ چرا زجر؟ چرا داره از آدمها فرمول ميسازه ؟ اون خسته است. زخميه. اما چرا الان ؟ چرا الان ؟ چرا من ؟ چرا اون؟ چرا الان؟ چی ميگفت ؟ چرا به من ؟
فکر می کردم بايد حالم بد باشه. احساس ميکردم همونجا وسط خيابون پاهام ميلرزند و ميفتم. سرد بود. فشارم پايين بود. حالت تهوع داشتم.
فکر می کردم بايد حالم بد باشه.اما نيست. از وقتی پامو گذاشتم توی کوچه حالم خوب بود. حالم خوبه . آرومم . چرا ؟؟؟
شايد چون من هم به اون حرفها احتياج داشتم ، شايد چون هميشه يک کار بزرگ تو ذهنم همين شکلی بوده . شايد چون يک گوشه ذهنم تحسينش ميکردم. شايد چون از نقش خودم تو اين بازی راضی بودم.
اون خسته است. خيلی زياد . و من چقدر دوست داشتم حتی خيلی کم آرومش کنم. چقدر دوست داشتم تو اين وضعيت به جز ناراحتی خاصيت ديگه ای هم داشتم. واقعيت رو بايد قبول کرد.
اون يک کار بزرگ کرد. نميدونم کارش چقدر درست بود ، نميدونم امکان حمله ای بيرحمانه تر از اين هم بود يا نه. نميدونم .اما ميدونم يک روز بزرگ بود . از همون وقت که بارون اومد اينو فهميدم.
گيجم ، منگ .فقط يک شوک بود. همين .
هيچ چيزی برام تغيير نکرده. هيچی . اون هنوز خودشه و من هنوز خودم. سعی ميکنم درکش کنم . شايد حتی درکش ميکنم.
دقيقا به وسط رسيدم. به نقطه خنثی شايد . بيست تا رفته ، بيست تا مونده.

و من در يک احساس سبز سيال شناورم ، و آرامِ آرم ترنم زيبای زندگی را به نظاره نشسته ام ، ساحلی زيبا در انتظارم است ، جايی برای پريدن .

2003-05-26T12:26:00.000+04:30

قل من ذالذی يعصمکم من الله ان ارادبکم سوء او ارادبکم رحمه ، و لا يجدون لهم من دون الله وليا ولا نصيرا
سوره احزاب آيه 17

به آنها بگو اگر خدا اراده کند که خير و رحمت و يا سوئی به شما رسد ، چه کسی به جز او می تواند شما را از آن حفظ کند ؟ و برای انسانها به جز خدا ياور و پشتيبانی نيست.

2003-05-24T22:30:00.000+04:30

دو ساعت و نيم راه رفتيم .تو اين سه هفته داغون شدم ، همه چيز شبيه يک کابوس بود. بالاخره همه چيز رو گفتم . حالا آرومم ، آروم . واقعيت همونجوری بود که انتظار داشتم. فکر کنم دوباره زنده شدم ، اما نه ، يک جايی بالاترم ، سطح انرژی ای خيلی بالاتر به همراه تجربه هايی ارزشمند . احساس کسی رو دارم که يک نوشابه سياه رو سر می کشه و در آخر با اينکه دل درد داره ولی به يک شيشه تميز و شفاف رسيده.

2003-05-23T20:13:00.000+04:30

غم چشمهای جيم تمام وجودم را پر کرده ، کاش حتی يک ذره می تونستم براش مفيد باشم ، حتی يک ذره

2003-05-23T20:11:00.000+04:30

پنج هفته پشت سر هم کارگاه ،همايش، روزهايی که توی دانشگاه شب می شدند ، بدو بدو ، از اين استاد به اون استاد ، کپی ، پرينت ، شرکتهای مختلف ، پاهای تاول زده ، چای های بعد از ارائه ها ، سامانه ، شبهای دانشگاه ، آدمهای خسته ای که در نهايت خستگی بازهم بايد خودشون رو خسته تر از بقيه ببينند تا راضی باشند ، آدمهايی که تبديل به دوست شدند و از فرط دوست داشتن زجر می کشند ، جر و بحث های روزانه ای که فقط به خاطر از خود گذشتگی و فداکاری بيش از اندازست ، ارائه آخرين کارگاه در نهايت خستگی و نگرانی ، و همه چی در پس يک ارائه خوب پنهان ميشه ، آدمهايی که به خاطر هم و با هم کارهای منحصر بفرد ميکنند ، کارگاهها ، انکوباتور .
از همون هفته اول دانشگاه سر کلاس فارسی تا الان هيچوقت نفهميدم چه وجه تشابهی بين اين آدمها و من وجود داره ، اين آدمهای ارزشمند و من ، چه علتی ميتونه برای در کنار هم بودنمون باشه ، من واقعا چه فايده ای برای اونها دارم ، هر روز که آدم ارزشمند تازه ای رو در اطرافم کشف ميکنم ازش ممنون ميشم که کارت من رو بين اونها بر زده و با تمام وجود ميخوام بهم نشون بده که "چرا ".

2003-05-15T20:23:00.000+04:30

خودت بگو ، خودت که لب تشنه ميدی ، خودت که زلالی رو نشون ميدی ، بهم بگو تا کی بايد تشنه بمونم ؟ بهم بگو اگه برای رسيدن به چشمه نخوام پای کسی رو لگد کنم ، تا کی بايد تشنه بمونم؟تا کی بايد دست بقيه را بگيرم و به آب برسونم و خودم از تشنگی بسوزم؟

2003-05-09T22:38:00.000+04:30

من بهارم تو زمين
من زمينم تو بهار
من درختم تو بهار

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه
ميون جنگلا تاقم ميکنه

تو بزرگی مثل شب
اگه مهتاب باشه يا نه
توبزرگی مثل شب

خود مهتابی تو اصلا ، خود مهتابی تو
اگه مهتاب باشه يا نه ، تو بزرگی مثل شب

اگه روزم که بياد
تو تميزی مث شبنم مث صبح

تو مثل مخمل ابری
مثل بوی علفی
مثل اون ململ مه نازکی اون ململ مه
که رو عطر علفا
هاج و واج مونده معلق
ميون موندن و رفتن ميون مرگ و حيات

مثل برفايی تو
اگه آبم که بشن برفا و عريون بشه کوه
تو همون قله مغرور و بلندی
تو همون قله مغرور و بلندی

که به ابرای سياهی و به بادای بدی می خندی

ناز انگشتای بارون تو باغم ميکنه
ميون جنگلا تاقم ميکنه

:)

2003-05-07T22:21:00.000+04:30

آنگاه که خوشتراش ترين تن ها را به سکه سيمي توان خريد
آنگاه که خوشتراش ترين تن ها را به سکه سيمي توان خريد
آنگاه که خوشتراش ترين تن ها را به سکه سيمي توان خريد

آره! راست ميگی فرهنگ! اين آدمها ، اين دنيای دور و بر ، ارزش تف انداختن رو هم ندارن. حالم از اين دنيا و آدمهاش بهم ميخوره. آدمهای بی فکر و تنگ نظری که جز جلو پاشون رو نمی بينن. کاش حيوون بودم. اونوقت دلم به حاله حيوون بودنم نمی سوخت.افتخار می کردم که شبيه موجوداتی که هنری جز مسخره کردن و ضايع کردن هر چيزی که بويی از "زنده گی" داشته باشه ، ندارند، نيستم. تنها هم و غم شون روزمره کردنه . فرمول ساختن برای خوشبختی و زنده بودن . يا مثل "همه" باش يا نباش. مقاومت کنی لهت می کنن.

آنگاه که خوشتراش ترين تن ها را به سکه سيمي
توان خريد،
مرا
- دريغا دريغ –
هنگامي که به کيمياي عشق
احساس نياز
مي افتد
همه آن دم است
همه آن دم است.

قلبم را در مجري کهنهيي
پنهان ميکنم
در اتاقي که دريچهايش
نيست.
از مهتابي
به کوچه تاريک
خم مي شوم
و به جاي همه نوميدان
مي گريم.
آه
من
حرام شدهام!

با اين همه – اي قلب در به در! –
از ياد مبر
که ما
- من و تو –
عشق را رعايت کردهايم،
از ياد مبر
که ما
- من و تو –
انسان را
رعايت کردهايم،
خود اگر شاهکار خدا بود
يا نبود.

آره! راست ميگی! فقط به من بگو وقتی آدمهای اين دنيای بی ارزش با تمام قوا ميان تا تو رو له کنن ، وقتی همه با هم ميان تا تو رو هم مثل خودشون بکنن ، وقتی ديگه تمام ماهيچه های بدنت از تحمل اين همه فشار تير می کشه ، وقتی حتی اون يکی دونفری هم که آدمند ، اونها که اينقدر آدمند که بعضی وقتها فکر می کنی اگه اونها نبودند دنيا فرو می ريخت ، وقتی اونها هم ازت دور می شن ، وقتی اونها هم می خوان تظاهر کنن که ديگه نيستی ، وقتی اونها هم بی رحم و بی معرفت ميشن اونوقت ديگه کجا بايد رفت؟؟

باري که حملش نايد ز گردون
جز ما ضعيفان حامل ندارد

آره ! نداره ! نداره نداره نداره .

2003-05-07T12:07:00.000+04:30

يک خواب شيرين که از شدت قشنگی می فهمی فقط يک خوابه ، يک رنگ آبی ملايم رو بوم زندگی ، لحظه تصادف رويا و واقعيت ...... از خواب پريدم .کی منو بيدار کرد؟
تو که خوابم کردی ، چرا ديگه لالايی نمی خونی؟

2003-05-07T12:05:00.000+04:30

استاد روش توليد می گفت : " وقتی دو ماده با هم قاطی می شوند ، مخلوطشان از هر دو قويتر است ، نمی توان از هم جدايشان کرد . مخلوط هيچکدام از دو ماده نيست ، ماده جديدی محکمتر از هر دوست."
اين جمله را رنگی و درشت نوشتم و فکر کردم که روح آدمها چقدر شبيه مواد است .

2003-05-06T22:37:00.000+04:30

حالگيری بده ، اعتماد به نفس کادب يک مانع بزرگه ، افراط در نشون دادن احساسات اشتباهه و اشتباه تر تفريط

2003-05-06T22:25:00.000+04:30

باد را ديد که آرزوهايش را با خود می برد
داد زد: آهای ! کجا می بريشان ؟ جز آنها هيچ ندارم ، آهای !
و در جواب هوهويی شنيد که انگار نشان سرزمين روياها را می داد.
دويد و دويد تا به سرزمين روياها برسد و آرزوهايش را ، تنها داشته هايش را باز پس گيرد . شايد نور به سرزمين خاموشش بازگردد.
اما چه خوش خيال ، که باد غارتگر نشان ناکجا آباد را بدو داده بود. باد ويرانگر ، باد دروغگو ، باد فريبکار!
چه فرق که باد را چه بنامد که حال اوست ، تنها ،در سرزمينی بی آرزو ، با شب و روزی يکسان . حال وقت گدايی رويا از "مردم" است....

صدايی کر کننده ديوانه وار در گوشش قهقهه ميزد : " روياهايت را فرو مگذار!!!!"

2003-05-04T22:24:00.000+04:30

فقط خسته ام. قاطی کردم. کلی درس دارم. حالم از بی لياقتی و بيهودگی و تکراری بودنم بهم ميخوره و در ضمن از ضمير اول شخص مفرد خسته شدم. (مثل همين!)

2003-05-02T23:03:00.000+04:30

چه اندازه قدر سلامتم را ميدونم ؟ چقدر قدر سقف بالای سرم را می دونم ؟
در يک لحظه ، فقط يک لحظه ، يک جوون همسن من از موتور پرت ميشه پايين ، از کوه سقوط ميکنه ، يک تصادف احمقانه و .... همه چيز فقط تو يک لحظه عوض ميشه ، لذت زنده بودن جای خودش رو به زجر نفس کشيدن ميده . مرگ مغزی ، زندگی گياهی ، گوشتی مصرف کننده . خدای من! من کجام ؟؟؟ چطور می خوام وظيفه ام را نسبت به اينهمه نعمت انجام بدم ؟ فرق من با اونا چيه؟تا کی ميخوام بخوابم ؟
چقدر خوبه که آدم يهو به ياد چيزهايی بيفته که هميشه داره ولی هيچوقت بهشون فکر نميکنه. امشب به هر بهونه ای بود از خونه زدم بيرون . رفتم سر ميدان کاج. تنها. از همون اول قرار گذاشتم که خودم را بذارم جای دختری که نه خانواده ای چشم به راه داره و نه سقف بالای سر. خودم را کاملا تو اون شرايط شبيه سازی کردم.
تو جمعيت گم شدم. همه چيز عوض شد. چقدر ميدان کوچيک شده بود. اون همه مغازه کجايند؟اون همه شوق و اشتياق برای خريد؟ وقتی سقفی برای خواب نداری جديدترين کتاب کوندرا يا کوئيلو چه تفاوتی داره ؟ وقتی کسی چشم به راهت نباشه جنسهای پشت ويترين چه مفهومی داره؟ دستهام بی اختيار پولهای توی جيبم را محکمتر چنگ زدند . بعضی از آدمها چقدر زياد شبيه به گرگ شده بودند. نگاههای تيز و سنگين مردهای سرگردان ، بوقهای ماشينهای آخرين مدل ، پسرهای دبيرستانی که برای وقت گذرونی متلک می انداختند ،موتورسواری که به فاصله نزديک و با سرعت از کنارم رد شد ، همه و همه پررنگ تر، جدی تر و با معنی تر از هميشه بودند. نگاههايي سنگين و پچ پچ هايي واضح تر از هميشه. لبخند صورتم خيلی زود محو شد. جای پنجه گرگها ميسوخت. زخمها سر باز کرده بودند...
وقتی سوار ماشين شدم پشتم عرق سرد نشسته بود. فقط از تصور پانزده دقيقه ای يک واقعيت؟؟!! يعنی يک دختر چقدر ميتونه تو اين شرايط طاقت بياره؟
کجام؟؟؟ با سقف بالای سرم چيکار می کنم؟ از خودم خجالت کشيدم. وقتی آدمهايی هستند که برای زنده موندن تقلا می کنند اونوقت من بالاترين مشکلم خوشبختی تحميليه!!! ؟؟؟ کی می خوام دور و برم رو ببينم؟
دوست دارم در “هيچ” غرق بشم تا ارزش “همه چيز” را بدونم.
من بايد ارزش خيلی چيزها را بفهمم ، درک کنم ، با پوست و خونم حس کنم.

2003-04-30T20:16:00.000+04:30

و من سرگردان در جادوی تقدير ، بدنبال برق نگاهت می چرخم و می چرخم و می رقصم

2003-04-28T22:41:00.000+04:30

همه چيز عالی پيش رفت ، بهتر از اونی که تصورش را ميکردم. رها و سبک بودم . عاری از همه چيزهايی که ازشون ميترسم . اون به من کمک کرد. به من لطف کرد. به من قدرت داد ، منو رها کرد . از منی که هيچی نيستم و چيزی نمی دونم چهره ای متفاوت ساخت . حقم نبود . اين همه لطف شايسته من نبود. من نافرمانيشو کردم. اون رحمتش را به من عرضه کرد. هرچی دارم از رحمت و کمک اونه .خدايا ازت متشکرم.

2003-04-25T12:32:00.000+04:30

به کوچکی نافرمانی خود منگريد ، به عظمت کسی بنگريد که نافرمانيش را می کنيد.

.....

صد بار اگر توبه شکستی باز آی.

....مفاهيم متضاد ، خوف ، رجا ... نيروهايی که باعث ميشن انسان از حرکت باز نمونه.....

2003-04-24T01:13:00.000+04:30

من می ترسم. خيلی زياد. می ترسم دوباره همه چيز عادی و تکراری بشه. اگه همه چيز يادمون بره شايد ديگه هيچوقت نيرويی نباشه که ما را به ما ياداوری کنه.

2003-04-24T00:42:00.000+04:30

با لادن و سارا تو تريا نشسته بوديم. از بحث در مورد کلاس شفيعا به موضوع هميشگي مون رسيديم : وبلاگ .
چند ماهی ميشه که لادن يک وبلاگ درست کرده اما آدرسش را حتی به نزديکترين دوستاش هم نداده . شايد اينکار به نظر بعضی ها بی معنی بياد اما من با تمام وجودم علتش را حس می کنم. چند وقت پيش بود که بطور کاملا تصادفی وبلاگش را پيدا کردم. نوشته هاش به من آرامش می دادند . خيلی زود جزء وبلاگهای محبوبم شد ، اما هيچوقت به خودش در اين مورد حرفی نزدم.
اونروز هم در مورد وبلاگهامون صحبت می کرديم که لادن گفت که متوجه شده يکی از بچه های دانشکده آدرس وبلاگش را پيدا کرده .نميدونست اون يکنفر کيه ولی ميدونست که از اون روز ديگه نميتونه با آزادی و رهايی فکر مطلب بنويسه .
ناراحت شدم. اون يکنفر من بودم و لادن اينو نميدونست. با تمام وجود احساس لادن را درک ميکردم. منم شبيه اون بودم. تعداد آدمهايي که کسی را تو دنيای واقعی می شناسند و خوانده شدن نوشته های وبلاگ توسط اونها آزادی و رهايی فکری نويسنده را تغيير نميده ، خيلی کمه. ياد اين افتادم که چقدر دوست دارم آزادی روزهای اول وبلاگ نويسيم را دوباره به دست بيارم. و لادن الان دقيقا احساسی مشابه من داشت.از يک طرف لذت خوندن نوشته هاش و از يک طرف احساس گناه از محدود کردن آزادی نوشته های لادن.
کلی فکر کردم.
آخر تصميم گرفتم و حقيقت را بهش گفتم . حالا ديگه اون ميتونه با آزادی قبل وبلاگ بنويسه :)
از تصميمم خوشحالم ، خيلی زياد. از اينکه هنوز اينقدر قدرت دارم که بتونم به خاطر آزادی يک روح از لذت شخصيم بگذرم . خوشحالم و اميدوار !

2003-04-16T23:10:00.000+04:30

فرهنگدر یکی از نوشته هاش جمله ای واقعا زیبا داره
" اگه تو اين عصر باروني اونجا همديگه رو مي ديديم و اگه ... اگه ... اگه مي تونستيم لحظات خوبي داشته باشيم، شايد من همونجا ميمردم؛ همونجا تو حياط زير بارون. "

منم امروز عصر دوست داشتم همونجا توی محوطه دانشگاه ، وقتی بوی گل و بارون هوا را پر کرده بود ، وسط اونهمه سبزی ، زير بارون ميمردم :)

2003-04-16T10:44:00.000+04:30

چهارشنبه صبح. داره بارون مياد . خونه آرومه ، همونجوری که دوست دارم. صدای آروم آهنگ با قطره های بارون قاطی ميشه .امروز روحم تو خونه جا نميشه .با اينکه چهارشنبه روز تعطيلمه ولی می خوام برم دانشگاه . می خوام برم نزديک روحهايی که کنارشون آرامش دارم. می خوام روحمو رها کنم . حس می کنم آخرين دفعاتيه که می تونم از وجودشون لذت ببرم. مثل خداحافظی . کاش اين فقط يک کابوس باشه. اتفاقها خيلی سريعتر از اونی که انتظارش را داشتم به من نزديک ميشن .

We are leaving together
But still it is farewell
And maybe we comeback to earth again
I guess there is no one to blame
We are leaving ground
Will things be the same again
It`s the final coundown

2003-04-13T22:07:00.000+04:30

تا حالا اينقدر دلم نگرفته . همش سعی می کنم از دل تنگيهام ننويسم ... اما انگار اين بار با هميشه فرق داره . هر روز ميگم فردا ديگه همه چی درست ميشه اما هر روز بيشتر از ديروز . هر روز عميق تر . هر روز وسيع تر .
اين بار با هميشه فرق داره . با هيچکس از خودم نميگم. خودمو از همه قايم می کنم. چهره ام مثل هميشه است. اما يک دنيا حرف دارم . يک عالمه فرياد . ولی نمی تونم قبول کنم که دل تنگيها ، ترسها و حرفهامو با کسی قسمت کنم. حرفهای نگفته ام از درون منو آروم آروم بکشه بهتر از اينکه باعث دردسر و ناراحتی يکی ديگه بشم. يک عالمه حرف دارم. يک عالمه دل تنگی . اما هيچ جوری نميتونم بارشون را کم کنم. منی که نميتونم باری از دل تنگيهای کسی کم کنم چرا بايد بار حرفهامو با کسی تقسيم کنم؟
کاش آدمهايی که از قسمت کردن حرفهام باهاشون لذت ميبرم ، اونها هم از تقسيم حرفها و دل تنگی هاشون با من همونقدر لذت ميبردند. وقتی هر روز از آدمهايی که قبلا تونستم دنيامو ، هر چند کم ، باهاشون قسمت کنم ، خداحافظی می کنم ، انگار همه دلتنگيها يکهو دوباره زنده ميشن. اونها حتی حدس نمی زنند که اين سايه روشن با سايه روشن های روزهای پيش چقدر فرق داره.
امروز فقط تونستم دست شبنم رو بگيرم و بهش بگم : شبنم ، واسم دعا می کنی ؟ و سرم را برگردوندم که اشکامو نبينه.
تا حالا اينقدر تنها نبودم.
تا حالا اينقدر ضعيف نبودم.

خدايا من چمه؟ خدايا تا کی ؟

2003-04-12T23:32:00.000+04:30

ديروز فهميدم ، بعد از بيست سال .
کسی که هميشه سايه محو حضورش را تو زندگيم حس می کنم ، کسی که هميشه بوده ولی تا حالا دو سه کلمه بيشتر در موردش نشنيدم ، چهره ای که فقط عکسهايی سياه و سفيد ازش باقی مونده ، با نگاه نافذ و چشمهای سياه گيرا ، که هميشه بدون اينکه علتش را بدونم ازشون فرار کردم ، با موهای صاف ، بلند و مشکی .اونی که قيافه ام خيلی بهش شباهت داره.
تو يک اتاق ، يک جای دور تو پاريس ، تنهای تنها ... خودکشی کرده . با دو تا گلوله تو سرش.
حتما خون قطره قطره از موهاش می چکيده ، با چشمهايی خيره به سقف.

نمی دونم وقتی ماشه را می کشيده به چشمهای گريان پسرکوچولوش هم فکر کرده ؟ به چشمهای من چی؟

اگه بود حتما خيلی چيزها فرق ميکرد... خيلی چيزها .

2003-04-11T18:38:00.000+04:30

قومی بجد و جهد نهادند وصل دوست
قومی دگر حواله به تقدير می کنند

اين دو مصرع حافظ هر روز تو ذهنم رژه ميره. نميدونم انسان ناقص ، با اطلاعات محدود از اطرافش ، چطور ميتونه با اطمينان برای به قول حافظ "وصل دوست" جد و جهد کنه . چطور ميتونه مطمئن باشه تصميماتش که با توجه به اطلاعات ناقص ازآدمهای اطرافشه درستند؟چطور ميتونه از تاثيراتش بر محيط اطراف مطمئن باشه؟
ولی از يک طرف ، مگه ميشه فقط چشم به آسمون داشت و به بهانه نقص ، دست از تلاش کشيد ؟ مگه چيزی که با تلاش به دست نياد ارزشی داره؟

وقتي که ديوارهای ضخيم دور قلعه ام را خراب کردم ، اون موقعی که به نور اجازه دادم از پنجره های شکسته وارد قلعه بشه ، اون وقتی که با سنگريزه ای قصد شکستن پنجره قلعه همسايه را داشتم (اما جراتش را نداشتم ) ، اون وقت که بعد از مدتها حسابگريهای خشک و مصلحتی را کنار گذاشتم و با کمک او رهايی را تجربه کردم ، اون موقع خيلی نمی فهميدم داره چه اتفاقهايی ميفته . خيلی نفهميدم که چه قدرت عظيمی بود که نور را به "من" ترسو ، حسابگر، فراری از نور ، خزيده به کنج تاريکی نشان داد. اون موقع به خيال خام خودم خورشيد را به ديگران نشان ميدادم ، غافل از آنکه خود فراری از خورشيد بودم.
اما حالا..کم کم... انگار دارم می فهمم کجام . تازه دارم می ترسم از اين همه چيز جديد : نور ، رهايی ، صحنه های بيرون قلعه ...سردمه.
امروز داشتم فکر ميکردم که من تا چند وقت پيش حتی يکی از کارهايی که امروز راحت انجام ميدم را هم انجام نميدادم ( با دلايلی محکم برای خودم ) . امروز فهميدم که من چقدر زياد تغيير کردم. و به قدرت نيرويی که من را تا اين حد عوض کرد ايمان آوردم.
اين روزها با همه شوخی می کنم . به روی همه می خندم. تو چهره ها دقيق ميشم. توی دانشکده ، توی دانشگاه روحمو رها می کنم .(کاری که قبلا به هيچ وجه نمی کردم). من پرواز می کنم.
نمی دونم بايد در لذت پرواز غرق شم يا از ترس سقوط آزاد به همون جای قبليم پناه ببرم.
کاش می دونستم چه حکمتی پشت اين همه تغييره.

2003-04-10T01:11:00.000+04:30

آهای !آهای!
اينجا حراجه آزاديه ...حراجه غيرت ... حراجه حقوق زن ... زنها با مردها برابرند .... دخترها در انتخاب سرنوشت خود محقند....انسانها همه "انسان"ند ... تساوی حقوق ... فرهنگ ايرانی: مظهر تمام عيار حق زن

دختر تو بيمارستان بستری شده
سر دختر شکسته
بدنش کبود شده
زير چشماش سياهه

زير مشت و لگدهای پدر خرد شده
پدر پدر است ، پدر مرد است .

دختر آبروی پدرش را ريخته بود ... دختر غيرت خانوادگی را خدشه دار کرده بود ... يک نافرمان سرکش ... کسی که خيال بيرون رفتن از چهارچوب تنگ سرنوشت تعيين شده اش را داشت..

پدر ، دختر را با پسری در خيابان ديده بود ، و اين صحنه برای او معنايی ندارد جز :
رابطه نامشروع
هوس
سوء استفاده جنسی پسر از دختر
حماقت دختر
بی آبرويی

همه اينها يعنی دلايل کافی برای شکستن دختر ، کبود کردن تن دختر.

"مردم" با ديدن سر شکسته دختر ، تدبير و احساس مسوليت پدر را تحسين خواهند کرد ، چه خوب که " مردم " دختر و پسر را با هم نديدند ... خواستگارها چه خواهند گفت ؟ خدايا شکر که پدر آنها را ديد . تا دختر را متنبه کند . تا به او ياداوری کند که حرف زدن با پسر يعنی رابطه نامشروع... حرام !

دختر در آيينه به سياهی زير چشمانش خيره مانده ، سياهی بی شرمانه قهقهه ميزند . رنگی که عمری همراهيش کرده ، علامت سنگينی و وقار . سرنوشتی سياهتر بی صبرانه انتظارش را می کشد .

مردی در انتظار عروسکي کوکيست.ظرفهايی نشسته، رختهايی چرک ، بچه هايی زاده نشده دختر را فرياد می زنند. زن ، مادر است . زن ، همسر است . زن ، زن نيست.

2003-04-06T23:10:00.000+04:30

امروز صبح هوا ابری بود. خورشيد از پشت ابرها دايره ای نقره ای شده بود. خيره کننده. انگار حرف داشت. سوار ماشين بودم . وسط ترافيک همت . فرمان را حس نمی کردم ، نگاهم فقط اون دايره نقره ای را می ديد. پشتش انگار خدا بود.

2003-04-04T16:46:00.000+04:30

بگذار تا با ذره ذره وجودم دنيا را لمس كنم.
بگذار تا با گوشه گوشه فكرم پرواز كنم.
بگذار تا با ثانيه ثانيه هاي ساعت مچي ام , نفس بكشم.
بگذار تا با همين دو پاي كوچكم دنيا را به لرزه درآورم.
بگذار تا عادت نگاههاي پيش پا را بشكنم.
بگذار تا لذت نفس كشيدن را با تو نيز قسمت كنم.

2003-04-04T15:10:00.000+04:30

آرشيو وبلاگم را دو سه بار مرور کردم. کند و کاو خودم. مجهولی که زندگيم را تحت تاثير خودش قرار داد. من بايد چيزی پيدا کنم در اين دو سه ماه . عجيبه ! نور را می بينم .حسش می کنم. بند بند وجودم گواهی به حضورش ميده . نوری که تمام وجودم را تسخير کرده . نوری که بهم قدرت و گرما ميده . اما نمی فهمم چرا اين نور اينقدر دوره ! چرا سعی می کنه مجهول بمونه ؟ احساس فلج کننده ای بهم ميگه اون نور هم از کار خودش پشيمون شده . بعضی وقتها فکر می کنم همش يک رويای شيرينه ، زاده فکر خودم.

2003-03-30T15:42:00.000+04:30

با هر قدم يک برگ از دفتر خاطراتم را ورق می زنم
انگار به دنيای افسانه ای گذشته ها پرتاب می شوم
هنوز چهره ای روی نيمکت انتظارم را می کشد
هنوز چشمانی آنجا نگرانم اند
هنوز کلمه های سه حرفی بيروح ، زوزه کشان مرا به خود می خوانند
انگار هنوز اشک چشمانش تر است
با التماس به من خيره شده
دستانش مرا تمنا می کنند

من از تابوتهای سه حرفی متنفرم
از زنجيرهای سه حرفی هم

نمی شنوی ؟ کسی همنوا با باد است انگار ، آنجا رهايی هديه می دهند

نيمکت پارک برای آرزوهای من کوچک است

سربرميگردانم
گوشهايم فريادهای خفه اش را نمی شنوند

با هر قدم بزرگتر می شوم
با هر قدم آزادتر
کوهها مرا به خود می خوانند

2003-03-28T23:55:00.000+04:30

آنان را که خاک را به نظر کيميا کنند
آيا بود که گوشه چشمی به ما کنند

در دم نهفته به ز طبيب مدعی
باشد که از خزانه غيبم دوا کنند

معشوق چون نقاب زرخ در نمی کشد
هر کس حکايتی به تصور چرا کنند

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهديست
آن به که کار خود به عنايت رها کنند

2003-03-27T02:44:00.000+04:30

" يا ايها الذين امنوا استجيبوا لله و للرسول اذا دعاکم لما يحييکم و اعلموا ان الله يحول بين المرء و قلبه و انه اليه تحشرون "

ای کسانيکه ايمان آورديد ، هنگاميکه خدا و رسول شما را به آنچه به شما حيات می بخشد فراخواندند ،آنان را اجابت کنيد و بدانيد که خدا ميان آدمی و دلش حايل می گردد و هم در نزد او محشور خواهيد شد.

آيه 24 سوره انفال

2003-03-25T02:30:00.000+04:30

سالن خيلی وقته که از مهمانها پرشده . از وقت شام گذشته . ميزبان هنوز منتظر دو نفره . هرچند بعدا می فهمه که فقط منتظر يک نفر بوده. تعداد آدمهايی که می دونند فقط بايد منتظر يک نفر بود زياد نيست. بيشتر از اين نميشه منتظر موند . شام سرو ميشه . مهمانها کم کم بلند شده اند و شروع به خداحافظی می کنند. صدايی همه را متوجه درب سالن می کنه : س اومد !
از همان دم در شروع به معذرت خواهی می کنه مثل هميشه همه چيز را به شوخی و مسخره بازی برگزار ميشه. مهارت زيادی در اين کار داره. چند نفر بلند می پرسند : س ! پس خانمت (ط) کجاست ؟ و همه اونها بدون اينکه جوابی بگيرند ، مقهور شوخی های س ميشن . اما جلو زمزمه ها و حرفهای درگوشی خانمها را با شوخی هم نميشه گرفت . زمزمه ها هر چند آرام و در گوشی ، اما کر کننده اند. مادر س ،محکم ، طوری که همه بشنوند ، جوريکه همه زمزمه ها حتی واسه چند لحظه خفه بشن ، ميگه : س و خانمش از هم جدا شدند. در چهره س دقيق ميشم ..... لبخند دروغينش ديگه نميتونه غم چهره اش را بپوشونه . اين حالتش را خوب می شناسم.
برای فرار از زمزمه های جديد بلندتر از قبل ، و شکستن نگاههای رقت باری که بر س سنگينی ميکنه ، نزديکش ميشم ، بايد از زير بار نگاههای پرسشگر نجاتش بدم ... مثل هميشه شروع به شوخی ميکنم ... و اون خوب می فهمه که برای نجاتش اومدم . می خنده . لبخندش را خيلی دوست دارم.
رو در رو با س راحتتر ميتونم وضع ظاهرش را ببينم. کسی که هميشه ترکيب رنگ لباسهاش زبانزد بود ، حالا هر تکه لباسش يک رنگه ! کفش قهو ه ای ، شلوار سبز ، پيراهن سفيد ، کاپشن زرد ! و موهاش ! هر وقت دو سه ماه نميره آرايشگاه اينطور ميشه! بهش ميگم انيشتن ! عينکی شکسته که قابهاش با هم زاويه 120 ميسازند تکميل کننده يک س آشفته ، گيج و در هم و بر همه !
خدايا ! چی بر سر س عزيز من اومده؟

تا سن 30 سالگی خواستگاری هيچ دختری نرفت. هيچ وقت حاضر نشد زندگی خودش رو به دست بازی بی مفهوم خواستگاری دختری که انتخاب خودش نيست ، بده. فقط يک بار . اون هم برای دختری که با تمام وجود انتخابش کرده بود. هميشه برای اينکار تحسينش می کنم. هنوز يادمه. هيچ کس باور نمی کرد . خوشحالی اون روزها ناياب بودند. چشمهای ط و خنده های زيباش. خوداگاه يا ناخوداگاه الگوی همه ما دخترها شده بود. ساده و در عين حال امروزی ، خوش بر خورد ، گرم ، زيبا. اينها صفاتی بود که از دور ديده می شد.
آهنگ مبارک باد سفره عقدشان را من گذاشتم. سليقه ط در انتخاب تکه تکه سفره عقد خوب يادمه. وقتی عاقد خطبه را می خوند ، دم غروب ، موقع اذان ، من اشک ريختم. از خوشحالی می لرزيدم. آخر عروسی ، موقع پرت کردن دسته گل عروس ، ط و س منو صدا زدند تا بطور سفارشی گل را برای من پرت کنند. هنوز يادمه. يادمه که س بعد از ورود ط به زندگيش چقدر تغيير کرد. تقريبا تمام عادتهای بد دوران مجرديش از بين رفته بودند. با تمام وجود ط را دوست داشت. از تمامی رفتارش واضح بود.

هيچ کس جز نزديکان س نفهميد که از اول يک مشکل وجود داشت : ط هنوز در دنيای يک نفره خودش زندگی ميکرد. عشق ط و س و اثراتش انکار ناپذيره . اما برای بقای زندگی دو نفره ، هر دو نفر بايد وظايف جديد دنيای دو نفره را بپذيرند. اين کاريه که ط نتونست بکنه. برای اون هنوز کلاس اسکيت يا درس اسپانيايی و دوستانش مهمتر از زندگی دو نفره اش با س بود. مسلما همه اشتباه ها از طرف ط نبوده ، س هم مقصره ، اطرافيان س و ط هم مقصرند ، اما اشتباه ط بزرگتر بود. اون همه چيز را شکست ، خرد کرد ... و حالا پشيمونی فايده ای نداره.

س تنهاست. خيلی تنها . روزهاش را با کار و کار و کار پر ميکنه . آخر هفته ها به ويلايی ميره که گوشه گوشه اش پر از خاطره ط ست . خودش را با کار خونه ، آشپزی و شست و شو سرگرم ميکنه. تقريبا مطمئنم که به سيگار پناه آورده . چرا ؟چرا؟
امسال سال تحويل ، تنها بود . کی ميدونه به چه اميدی صدای تيک تيک قبل از تحويل را شنيده ؟ کی ميدونه اين همه درد تاوان چيه ؟ کی ميتونه غم مادر س را توصيف کنه ؟

هنوز اون شب جلو چشمامه ،هنوز آزارم ميده ، شب عروسيشون : خواننده ارکستر ميخوند ، سالن از ارتعاش صدای بلند آهنگ ميلرزيد ، جمعيت می رقصيدند ، و اون پسر را خوب يادمه ، زياده روی کرده بود ، گر گرفته بود ، اختيارش را از دست داده بود ، با خواننده فرياد ميزد ، صداش هنوز تو گوشمه ، کر کننده است.

2003-03-24T23:01:00.000+04:30

ميلان کوندرا سعی می کنه با مهارتش در نويسندگی ، تمامی احساسات را توصيف و تشريح بکنه . اين ديد نويسنده باعث ميشه آدم نسبت به احساساتش دقيقتر بشه و به علت کوچکترين اونها هم فکر کنه. اما به نظر من بعضی وقتها زيبايی زندگی در احساسات وصف نشدنيه . تشريح گل سرخ عظمت را از آن ميگيره . به قول سهراب کار ما شايد اين است که در افسون گل سرخ شناور باشيم. نظر شما چيه ؟

2003-03-24T01:46:00.000+04:30

حرفهای شيرين
تولد مامان
تابلوی خورشيد خانوم ، کنار پنجره با يک پرنده روی دستش
گلهای شب بو سفره هفت سين
يک دسته گل زنبق بنفش تو يک ليوان آبی

همه اينها يعنی قدرت مست شدن ، يعنی خلسه ، يعنی فرياد يعنی زندگی
همه اينها يعنی در اوج وقتی که می خواستی منحنی زندگيتو موازی محور y ها به صفر برسونی ، يکی اونو بگيره و جهتش را با شيب زياد به بينهايت مثبت تغيير بده.

شيرين امروز ميگفت : خدا ما رو خيلی دوست داره. ميگفت حتی اگه همش امتحان باشه ،يک امتحان خيلی قشنگه.
و دوباره به ياد آوردم که من اون کارت بر خورده ام.
بهم گفت ما همه رگه هايی تو وجودمون داريم که خوداگاه يا ناخوداگاه باعث جذب آدمهايی که اونها هم رگه هاي مشابهی دارند ميشيم. و من به ياد سگ اصحاب کهف افتادم.
غصه "پايان" ظاهرا بين همه آدمهای اين قصه مشترکه. انگار ترس از پايان داره همه را به يک "شروع" بزرگ نزديک می کنه.

دوست دارم دستهامو رو به آسمون بلند کنم ، با تمام وجود فرياد بزنم :" خدايا ! به رحمتت ايمان دارم " و زير بارون رحمتش خيس خيس بشم.

2003-03-19T16:10:00.000+03:30

آرام آرام در ميان تنهايی درختان راه می رفت. صدای قدمهايش گستاخانه پا بر حريم سکوت می کشيد. چرا ؟ ظاهرا حساب و کتابهايش باز هم اشتباه از آب درامده بود. دوباره اشتباه؟ چرا چنين است؟ بايد خراب کند. اينها همه در اطرافش ، گول زنک های قهارند.

2003-03-18T22:27:00.000+03:30

نامه پائولو کوئيلو به جرج بوش رااينجا ببينيد
(نقل از مهاجر )

2003-03-18T09:59:00.000+03:30

درآکه در دل خسته توان درايد باز
بيا که در تن مرده روان درايد باز

بيا که فرقت تو چشم من چنان در بست
که فتح باب وصالت مگر گشايد باز

غمی که چون سپه زنگ ملک دل بگرفت
ز خيل شادی روم رخت زدايد باز

به پيش آيينه دل هر آنچه ميدارم
بجز خيال جمالت نمی نمايد باز

بدان مثل که شب آبستن است روز از تو
ستاره ميشمرم تا که شب چه زايد باز

2003-03-18T01:51:00.000+03:30

خيلی وقت بود که از دور مراقبم بود. بهش توجهی نمی کردم. ناديده می گرفتمش. از درونم. از حرفهايی که وزنشان گاه برای سينه ام بسيار زياد بود ، هيچ نمی گفتم. گويی از او نيز نااميد شده بودم. درونم برايش شيشه ای بود ، مرا می ديد ، ولی انکارش می کردم.
و او هيچ نگفت. صبر کرد. بهترين صبر کننده ای است که ديده ام. تنها به من اجازه داد تا آنجا که می خواهم در سياهی فرو روم. و من رفتم. پايين و پايين تر. بر ستاره ها پارچه سياه کشيدم . شکستم و نابود کردم هر آنچه ساخته بودم. به گمانم خودم هم زير پايم خرد شد.
تا اينکه يک جايی اون پايين پايين ها. اونجا که ديگه نور خورشيد با همه نورانيتش به اونجا راهی نداشت ، ياد اين اوفتادم که "او" هميشه می گفت : هيچوقت از مهربانی من نا اميد نشو.

چيزی ته دلم ، آنجا که از دستان کوير ايمن مانده بود ، لرزيد. چشمه ای در ميان چشمان خشکم جوشيد. و من به ياد هاجر و اسماعيل افتادم.
از همه جا رانده و درمانده تر از هميشه به آغوشش پناه بردم. هر چه که وزنش سينه ام را به تنگ آورده بود با چشمانی خيس برايش ضجه زنان فرياد کردم. از کابوس گفتم ، از جسد آرزوها، از وحشت مرگ افسانه شخصی. از هيبت آن جسد برايش گفتم ،از لحظه لحظه نزديکتر شدن کابوس. از ناتوانيم و از قدرتش.از اينکه تاب مرگ افسانه ام را ندارم. و او آرام و زيبا شنيد. با زيبايی که مخصوص اوست.

آغاز را مرور کردم….با پايان پيوستم ….و آرام شدم.

2003-03-15T21:41:00.000+03:30

هيچکس در دل تاريکی شب با چراغی به سراغم نرسيد
هيچکس موقع پژمردن فصل با گلی تازه به باغم نرسيد
هيچکس اين روزها همدرد و همرازم نشد
آگاه از درد من و دلسردی سازم نشد
باد زير بال پروازم نشد
(فرامرز اصلانی)

نه سکوتی
نه صدايی
نه آفتابی
نه مهتابی

تا حالا افتخار ميکردم که هيچوقت تو زندگيم اجازه نميدادم کسی من را مجبور به کاری بکنه. حتی اگه به قيمت کم شدن نمره باشه. هميشه اين "من" بودم که چيزی را خواستم. امروز فهميدم اين خيال تا چه حد خام بوده ! من هميشه خودم را مجبور به "زندگی کردن" کردم. مسخره است!
چرا کسی که هميشه به دنبال رنگ "سفيد" بوده بايد خودش را به "زرد" راضی کنه؟ چرا بايد به زرد عادت کنه؟ چرا همه ميخوان اون رو به زرد قانع کنند؟ مسخره است!
اما ميدونم که به همين زوديها به زرد راضی خواهم شد. ببينيد کی گفتما! خودم هم ميدونم بعدا از اينکه اينکار رو کردم کلی پشيمون ميشم ، ولی ميدونم که اينکار رو ميکنم. مگه اراده ای بالاتر محقق بشه! که اگه ميخواست بشه تا حالا ميشد!
روزها رو به شب بيار... خودت رو سرگرم کن ، شب که شد اينقدر به امروز و فردا فکر کن که يادت نيفته فراتر از اين شب و روزها هم چيزی هست.
من خودم را سانسور ميکنم. کار خوبيه ! امتحان کنيد!

پی نوشت: اجازه نميدم هيچ نيرويی من را از Publish کردن اين نوشته منصرف کنه !

2003-03-13T22:20:00.000+03:30

اين حسين کيست که عالم همه ديوانه اوست

2003-03-12T13:37:00.000+03:30

ببين ستاره ، آره! تا حالا دوست داشتم شبيه تو باشم ، اما الان ديگه همه چی فرق کرده. من از نور فرار می کنم. اينو می فهمی؟ سياهی مطلق می خوام. جايی که نور نباشه کسی پليدی را نمی بينه. پليدی و سپيدی يکسان می شن ، اونوقت کسی زجر نمی کشه .

اينقدر چشمک نزن. اينبار ديگه نمی خوام ببينمت.

می دونی تو خيابانها از چی متنفرم؟ سرعت گيرها. وقتی تصميم می گيرم تا جايی که ممکنه عقربه سرعت سنج را منحرف کنم و تا اونجا که ميشه پامو از ترمز دور کنم ، وقتی می خوام اونقدر سرعت بگيرم که تصاوير اطرافم محو بشن ... يک سرعت گير همه چيز را خراب می کنه.

چرا هميشه قدرتی مهربانتر از خودم به من هست؟

آهای ! با توام ستاره! تو هم موندنی نيستی ، امروز يا فردا از اينجا ميری. آره آره ! می دونم. تو از بقيه سرابها واقعی تر هستی. تا حالا بهت گفتم چقدر شبيه ستاره ای هستی که هر شب تو خواب می بينم؟ خيلی وقتها فکر می کنم خودشی. نه نه ! دوباره نه! به اندازه کافی فريب سرابها را خوردم. شايد سراب نباشی ، شايد اگه لمست کنم محو نشی ، شايد خود خود رويای من باشی . اما اگه نبودی چی؟ اگه تا بهت دست زدم محو شدی چی؟ بذار هميشه تو گوشه ذهنم فکر کنم که تو همون رويای من بودی. بذار تا هميشه خودم را فريب بدم و فکر کنم روياهام واقعيت داشتند و هميشه به ياد اون ستاره ای که از خوابم اومده بود ، نفس بکشم. ببين ! خودت را از شب من بيرون بکش. بذار قبل از اينکه مطمئن شم روياهام يک مشت تخيلات بچه گانه بوده ، قبل از اونکه شب من را در خودش غرق کنه ، در شب غرق بشم. بذار بشم مثل همه.
ستاره ! نذار باور کنم که هستی . نذار به بودنت عادت کنم. بذار با تنهايی خودم نفس بکشم. تو موندنی نيستی. ميدونی ، وقتی آدم تو سياهی محض باشه ، هيچوقت حسرت سپيدی را نمی خوره ، اما وقتی ، حتی از دور ، سپيدی را ببينه ، ديگه سياهی نمی تونه اونو پابندکنه. بذار مفهومی جز تنهايی را تجربه نکنم.

آهای ستاره ! تا کی می خوای چشمک بزنی؟

2003-02-23T23:43:00.000+03:30

ساعت 8:15 شب . بابچه ها از دانشگاه بيرون ميام. دوباره دارم تو خودم گم می شم. دلتنگی بیهودگی باز به سراغم مياد.حرفهای بچه ها کم کم برام نا مفهوم ميشه. چه شب سرديه ! امشب بايد تنها برم. از اونها جدا ميشم. به محض دور شدن بچه ها ، ترس وجودم را پر ميکنه. خودم را وسط يک خيابان خلوت و تاريک می بينم. شب. شرق تهران. يک دختر تنها با يک دستگاه پژو! احساس ميکنم هوا خيلی تاريکه . سوار ميشم و درها را قفل می کنم. ضبط را روشن ميکنم. سياوش قميشيه. صداشو بلند می کنم. ترسم تو صدای سياوش گم ميشه. اتفاقات اين چند روز تو ذهنم رژه ميره.

يک چيزی دوباره داره تمام وجودم را ميگيره. يک حس قوی ، گنگ، شيرين ، مبهم اما پيدا . همون حسی که اولين باری که مرجان در مورد مسافرت مشهد با دانشگاه حرف زد ، پيدا شد. حس اينکه يک آهنربا داره تو رو جذب ميکنه. آهن جذب ميشه. غلبه اراده ای برتر. بيقراری ای شبيه وقتی که اون تکه پارچه سبز تو سجاده رو می بينم.
سياوش ميخونه :

پشت قاب شيشه پنجره ای که شبهای منو با خود می بره
جايی که گذشته هام مثل تصوير از تو قابش ميگذره

پشت قاب بی نفس
مثل اون پرنده که دلش گرفته تو قفس

مثل يک حقيقت رفته به باد
منو با خود ميبره مثل يک رويا توی خواب

من وضو با نفس خيال تو ميگيرم و تو را ميخوانم

تن من پاره ای از آن تن توست
و قشنگترين شبهای پر ستاره شب توست

به اواخر بزرگراه رسالت رسيدم. صورتم خيس شده. چقدر همه چيز قشنگه. ابهامی آرام . امنيتی به کوچکی اتاق ماشين زير نور زرد چراغهای بزرگراه ، تو يک شب بزرگ و سياه. دوست دارم ثانيه ثانيه های امشب رو Save کنم.
حالا ديگه مطمئنم که به اين مسافرت ميرم. فقط بخاطر خودش :)

مرجان ، ممنونم که هميشه بهترين رو بهم ميدی.

ای خورشيدهای خسته! اگر "آدمک ها" عاجزند ،" فرا آدمها "هستند.

2003-02-20T19:30:00.000+03:30

تقويم روميزيم را با اکراه ورق ميزنم. آخرين برگ : اسفند
ياد روزی می افتم که اين تقويم را خريدم. پارسال همين موقع ها بود ، شايد يک کم ديرتر. ساعت 9 شب بود . من و فاطمه طبق معمول در راه برگشت از کلاس زبان کلی دير کرده بوديم و مامانها نگران! اين بار شهر کتاب فرهنگسرای ابن سينا. به جز ما هيچ مشتری ای اونجا نبود . با کلی هيجان بارها و بارها از پله های شهر کتاب بالا و پايين می رفتيم، غرق در کتابها ، رها از همه دنيا . چه هيجان تميزی ، چقدر خوش گذشت ... يادمه اون روز قرار گذاشتيم تا قبل از عيد ماشينهامون را ببريم کارواش ، بعد از يکسال هنوز نبرديم :p

به خودم ميام ، برگه اسفند روبه رومه . عددها و هفته هايی گنگ و نامعلوم، اتفاقاتی که اسير در عددها ، بيقرار ، منتظر رسيدن زمان وقوعشون هستند.
از اول سال ، از همون برگه فروردين ، اون که روش نوشته بود : " تو بهاری ، نه ، بهاران از توست... " آره ، از همون موقع از رسيدن اسفند وحشت داشتم. چيزی شبيه به مرگ . آخر دنيا .
اما الان... احساس می کنم روزهاش ريتم قشنگی دارند. موزون ، روان و محکم :) Background صفحه پرنده ای قرمزه از جنس آتش ، که شاخه ای سبز به منقار داره . تصويری که امروز بر خلاف تمام روزهای از فروردين تا الان به نظرم قشنگ مياد با تضاد رنگهای زندگی بخش.
در زير برگه اسفند ، با حروف ريز شعری حک شده :

تو خواهی آمد
جهان آرامتر خواهد شد
اينجا که باشی سويه های اضطراب
در مه می روند
و نوميدی در حاشيه غروب
سنگی برای نشستن خواهد يافت.

"منوچهر آتشی"

و به رحمت خدا می انديشم .

2003-02-19T11:45:00.000+03:30

كفش هايم را ديگري خواهد پوشيد
جاده اي كه در آن قدم ميزنم
ديگري خواهد پيمود
معشوقه هايم را
ديگران تصاحب خواهند كرد
تنها چند آهنگ و چيزهاي ديگر
براي دوستاني كه با دقت انتخاب شده اند باقي خواهد ماند
دوستاني كه زياد نيستند اما با دقت انتخاب شده اند
چند تا آهنگ و چيزهاي ديگر براي دوستاني كه با دقت انتخاب شده اند ،باقي خواهم گذاشت .

شل سيلور استاين

2003-02-19T11:41:00.000+03:30

اولين برف در آسمان بر فراز زمين سرد بال گسترد.سبک سر و زود رس. نماند. آرام رفت. سه دور کوچک ، دو ضرب رقص . برف ، يک کودک است. مرگ يک کودک است. عشق ، يک کودک است. مرگ مانند عشق موجب بهتی سفيد می شود. عشق مانند برف ، مرگ مانند عشق ، تب کودکی را در ما بيدار می سازد. مرگ ، عشق و برف خارج از محدوده زمان ، ما را مفتون می سازند.

همه ما در برابر برف کودکی بيش نيستيم ، همه ما در برابر عشق ، کودکی بيش نيستيم.

برف کودکی است در لباس سفيد . دختر بچه ای که اولين قدم هايش را بر زمين می گذارد. دختر بچه ای يک سال ، يک سال و نيمه . پديدار می شود ، نا پديد می شود . سال بعد دوباره پديدار می شود. هميشه در همان سن باقی می ماند . پير نمی شود.

از اين پس تو هم برای من مانند اولين برف هستی.

"فراتر از بودن : کريستين بوبن"

2003-02-17T22:35:00.000+03:30

بزرگ شدن تنهايی مياره يا تنهايی بزرگ شدن؟

2003-02-15T22:20:00.000+03:30

مسافر تشنه بود

آوای زلال چشمه ای دوردست او را فرا می خواند و صحرایی پیش رویش:
حتما در اين صحرا واهه ای خواهد بود و چشمه آبی. رويای من ، چشمه است و هر آنکه رويايش را جستجو کند ، آنرا خواهد يافت.
پس صحرا را به اميد سيراب شدن پيمود : صحرا ، خار ، گرما ، سراب ... و تشنگی.

صحرا به پايان رسيد و مسافر قطره ای آب نيافت .
محکم باش و صبور ای مسافر ! صحرايی ديگر در راه است و اميدی تازه برای يافتن چشمه!
مسافر دوباره قدم در راه گذارد.
...
پايان اين صحرا نيز مانند پيشين بود و تا چشم کار ميکرد صحرا بود و صحرا و صحرا و سراب !

عظمت تشنگی و خستگی پاهای مسافر به صبر و مقاومت پوزخند ميزد.

کجاست رحم خدا؟

چشمه افسانه شد...
و مسافر بر خاک اوفتاد.

2003-02-14T02:59:00.000+03:30

مدتيه که انقدر که بايد ، زنده نيستم. اين رو با تمام وجودم حس مي کنم. يک شوک سنگين ، سرد و بيرحم بود که من را به اينجا رسوند. من را به خودم آورد. آره! منم احساس ميکنم بزرگ شدم. اما با تمام وجود ميدونم که اينجا آخر بازی نيست. من بايد به اينجا می رسيدم. نا خواسته وارد اين بازی شدم. يک بازی خطرناک! و با لطف بی پايانش تا اينجا رسيدم. اما چرا؟ يک حس قوی به من ميگه اتفاقی در انتظارمه. الان يکجور آرامش قبل از طوفانه . اما طوفانی که ترسناک نيست. وا قعه ای مهربان شايد. چيزی بايد بيايد. کجاست؟ هيچوقت کسی نبودم که منتظر بشم تا "شايد" اتفاقی بيفتد. انتظار واقعه ای نامعلوم که حتی نميدانم از چه جنسی است برايم سخته . شايد برای فرار از اين حس ، دست به انکارش بزنم!

را ستی عجب برف قشنگيه ها! :)

2003-02-13T00:39:00.000+03:30

D:
و وقتی "پلنگ چال" فتح می شود... :)

2003-02-11T12:25:00.000+03:30

خدا گفت ليلی يک ماجرا است. ماجرايی آکنده از من. ماجرايی که بايد بسازيدش
شيطان گفت : يک اتفاق است. بنشين تا بيفتد.
خدا گفت : ليلی درد است ، درد زادنی نو. تولدی بدست خويش.
شيطان گفت : آسودگی است. خيالی است خوش.
خدا گفت ليلی رفتن است. عبور است و رد شدن.
شيطان گفت : ماندن است و فرورفتن در خود.
خدا گفت: ليلی جستجوست. ليلی نداشتن و بخشيدن است.
شيطان گفت: خواستن است. گرفتن و تملک.
خدا گفت: ليلی سخت است . دير است و دور از دست.
شيطان گفت : ساده است . همين جايی و دم دست. و دنيا پر شد از ليلی های زود. ليلی های ساده اينجايی.ليلی های نزديک لحظه ای.
خدا گفت : ليلی زندگی است. زيستنی از نوع ديگر ....
و ليلی جاودانه شد.
مجنون زيستنی ديگر را برگزيد .

(نويسنده ای ناشناس)

2003-02-09T21:00:00.000+03:30

روزی که اميد به يک شوخی شرم آور و فردا به واژه ای بی معنا تبديل شد
آنروز که خلا حجم حادثه ، بيرحمانه و غلو شده ظاهر می شود
وقتی تفاوتها پررنگ و عميق خودنمايی می کنند
وقتی همه چيز در مهی غليظ و نزديک گم شد
آنگاه که مسير قدمهای قاطع ، به روزمرگی و بيهودگی سقوط می کنند
روزی که کوله بار سياهی های فراموش شده ، سنگين تر از قبل زنده می شوند
و ثانيه هايی که با بيهودگی ای ممتد سپری می شوند

من به اين روز ميگم : " يک روز خاکستری" : روزی شبيه به امروز.

حتی ستاره ها نيز روزی از نور افشانی خسته می شوند.

بگذار شب را بنوشم... شايد که در آن غرق شوم و مست در سياهی ، چيزی از تفاوت شب و روز ندانم .

2003-02-09T15:35:00.000+03:30

و من چه بی اندازه بیهوده ام ...بیچاره بدنم که برای من زنده است

2003-02-07T22:09:00.000+03:30

" و انزلنا من اسماء ماء طاهرا و طهورا"
و از آسمان آبی پاک و پاک کننده فرو فرستادیم.

بقره

2003-02-07T22:06:00.000+03:30

جایی خواندم : خدا در مقابل هر آنچه از انسان مي گيرد،ارمغاني برايش در نظر گرفته است .اما تازماني كه انسان بي تابي وبيقراري مي كند،آن ارمغان را به او ارزاني نمي كند.

2003-02-06T13:04:00.000+03:30

ما فرياد مي زديم
" چراغ! چراغ! "
و ايشان در نمي يافتند.
سياهيٍ چشم شان
سپيدي کدري بود اسفنج وار
شکافته ، لايه بر ، لايه بر
شباهت برده از جسميتٍ مغزشان.
گناهي شان نبود:
از جنمي ديگر بودند.

بامداد

2003-02-06T13:03:00.000+03:30

تا حالا لذت پنچرگيري رو تجربه کرديد؟
در هفت دقيقه :) ! اونم وقتي کلي آقا با چشمهاي بهت زده بهتون خيره شدند ؟؟!! :D

2003-02-04T22:46:00.000+03:30

کرم کوچولو به شوق پروانه شدن ، درون پيله رفت. پيله اي تاريک و سياه
در آنجا...
شب بود و شب
ترس بود و ترس
سرما و لرز
هوهوي کر کننده جغدها
خش خش مهيب منقار پرنده اي گرسنه بر ديواره پيله
و تنهايي همچون رعشه اي بی پايان، سراپای وجودش را ميلرزاند
و او خوب ميدانست که فريادهايش به گوش کسي نخواهد رسيد

کرم کوچولو به تاريکي عادت کرد و با سرما خو گرفت....
و من در تاريکي غرق خواهم شد... و واژه اي نمي يابم جز مرگ.

هر شب با عبور نسيم از آن نزديکي به گمانش نجوايی می شنيد....چيزي شبيه به :
و اراده اي بالاتر محقق خواهد شد.

شعاعهاي نور آروم و بي صدا ، و بدون اجازه کرم وارد پيله او ميشدند....کرم سعی در انکار داشت ... باور نکردن نور!... يک دروغ آرامش بخش برای او که چشمانش به تاریکی عادت کرده اند.
شعاعهاي نور بي اعتنا به ناباوري کرم راه ورود به پيله را خواهند يافت.و گرماي خورشيد بدن کرخت و يخ زده او را گرم ميکند...چه بخواهد ، چه نه. که اراده اي بالاتر محقق خواهد شد.

اراده اي که او را به پيله فرا خواند. همانکه شوق پروانه شدن را بدو نماياند. همو که در ميان هو هوي جغدها برايش لالايي خواند. او که آغوشش در ترس عظيم جنگل هماره امن بود. همو نبود که به شعاعهاي نور آدرس پيله را داد؟
سوراخ کوچکي لاي تارها پيدا شده است ، پايانِ انکارِ نور است...
کرم کوچولو دزدکي به بيرون سرک ميکشه...چه آفتابي...و چه سبز است امروز و چه بلند است آسمان و چه گرم است خورشيد.و نسيم از همان نزديکي ها مي گذشت....

در تماشاي پرواز پروانه اي مست شد...مسخ شد ... و در آرزوي پرواز غرق شد.

2003-02-04T22:39:00.000+03:30

کم کم
آروم آروم

دستم داره به نوشتن ميره
چيک چيک..... نم نم بارون داره رو قلب خشکم شروع به باريدن ميکنه
تيک تيک .....ساعت زندگيم دوباره کوک شده
تيک تيک ....زمان Stop شده زندگيم داره شروع به حرکت ميکنه
لا لا لا ..... يکي داره ترانه زندگيمو آروم زمزمه ميکنه

گل گلدون من شکسته در باد
تو بيا تا دلم نکرده فرياد

يه ترنم سيال...مثل لمس مخمل نرم
يکي داره آروم آروم تابلو سياه و سفيد ذهنم رو با آبرنگ رنگ ميزنه...آروم آروم... خش خش قلمو رو بوم سکوت کشنده ذهنم رو ميکشه...آروم آروم

تو که دست تکون ميدي به ستاره جون ميدي
ميشکفه گل از گل باد

من زنده ام...من دارم نفس ميکشم
چيک چيک
تيک تيک
لالالالا

2003-02-04T22:37:00.000+03:30

سلام
من برگشتم!

2003-01-17T20:11:00.000+03:30

مدتي نخواهم نوشت
شايد اين مدت بلند باشه ، شايد کوتاه ، اما مطمئنم بي پايان نيست.
علت اين تصميم رو اونهم در آستانه یک ساله شدن تنهاترین سایه ، بذاريد به حساب خستگي نويسنده اش از سوء برداشتها ، و ترسش از اشتباهات مشابه . ميدونم اينکه تحت تاثير اشتباه ديگران قرار ميگيرم فقط و فقط از ضعفم ناشي ميشه. اما مگه من چقدر ظرفيت دارم ؟
بعضي وقتها همه چيز سرد ميشه ، يخ ميزنه و گرما تبديل به افسانه اي دروغين ميشه.با اين کار باعث گرم شدن نميشم فقط سعي ميکنم جلوي هجوم سرما رو بگيرم.
ميدونم عاقلانه نيست ، اما در سردترين روزها هنوز هم دلم به طلوع خورشيد روشنه. خداحافظي از وبلاگ برام سخته ، ميرم به امید روزي که برگردم.

تنهاترین سایه

2003-01-14T22:46:00.000+03:30

یا علی بن موسی الرضا ادرکنا

2003-01-12T22:01:00.000+03:30

قلمم مدتهاست حرفی در سینه دارد . اما هر چه برای نگارشش بیشتر می کوشیدم کمتر به نتیجه می رسیدم. خاموشی این روزهایم ، بستن دهانم با آنکه یک دنیا فریاد دارم ، تمنای صبر از خدا .... همه شرح حالم را که خود توان بیانش را نداشتم در نوشته های کهکشان دیدم:

"من اگر رها ميکنم و آرام گوشه اي به انتظار ايستاده ام نه به آن دليل است که ترس از تلاطم ناامن دريا دارم . ايستاده ام به انتظار که پائي باشم براي همراهي ، اشکي باشم براي همدردي ،آبي باشم براي سوزش بي هنگام . هستم اما نه به تحميل، به عشق به خواستن به دستي براي ياري به نگاهي براي همراهي و مادام که اين تلاطم هست و تو آن تنهائي را در آغوش گرفته اي و عبور گرم نگاهت و حنجره مهربان خسته ات را براي حضورم نميخواهي همچنان بي صدا به انتظار خواهم ماند ...."

ومن باز تو را با ظاهری آرام خواهم دید و بازهم به پاهایم اجازه ایستادن در کنارت و به لبانم رخصت بیان آنچه در درونم می گذرد نخواهم داد و هر چند دشوار ولی از کنارت خواهم گذشت.... تا روزی که همراهیم را باور کنی و به صداقت نیتم ایمان بیاوری ... تا روزی که تو نیز ماندنم را بخواهی.

2003-01-11T22:06:00.000+03:30

از دور نگاهت مي کنم
چشمانت باراني اند
دستهايت سبز
آغوشت گرم
روحت تميز
تمناي لمس کردن در دستانم غوغا ميکند ،جلو ميايم
....

دستانت کوير مي شوند
آغوشت يخ ميزند
چشمانت بيحرکت بر من خيره ميمانند

....
جسد بي روحت را هر روز ميبينم.

2003-01-10T01:26:00.000+03:30

حالا قلبم پاك پاك شده و فقط مال خودمه ..ولي يه قلب پاك و بي شريك به چه كاري مياد؟

2003-01-07T13:58:00.000+03:30

وقتي دنيا و آدمهاش گنگ و نامفهوم مي شوند ، وقتي آدمها ، راهنماييها و حرفهاشون بي مفهوم و آزاردهنده است ، وقتي دنيا کمرنگ و يکنواخت ميشه ، وقتي گلفروشهاي سر چهارراه هم نمي تونند لبخند رو به لبهات بيارند ، وقتي به پياده رو زل ميزني و نمي فهمي آدمها با اين سرعت و تا اين حد بيخيال روانه کجايند ، وقتي تو يک خيابان شلوغ ، در ازدحام آدمها ، خودت را گم و تنها مي بيني ،
يکي هست اون بالا که هنوز به تو نگاه مي کنه.
فقط يک شب مي خواد ، يک کم خلوت ، و يک رودخانه وحشي و سرکش که بخواد آروم بشه.
اونوقته که تو دل شب يک اقيانوس نور مي بيني ، اونوقته که قدرتي را بالاتر از پلک هاي خواب آلود شهر پيدا مي کني ، اونوقته که مي توني حتي براي يک لحظه دکمه Pause زندگي رو بزني و ببيني کجايي و چي کار ميکني .
باور کن ميشه، اگه بخواي.

2003-01-06T22:56:00.000+03:30

تولدم مبارک :)

2003-01-06T14:39:00.000+03:30

حرفهای مسافر زیبایند و آشنا و نزدیک به من

2003-01-06T02:39:00.000+03:30

به نظر من هر کدوم از آدمها یک روز دارند که مال خود خودشونه :) و اون روز ، روز تولد هر آدمه
امروز روز قبل از تولد منه و اشب هم شب تولدم :)

کی میدونه من 20 سال پیش همچین وقتی کجا بودم ؟ تو بغل فرشته ها؟حتما جدایی از رحم گرم مادر برام خیلی سخت بوده . اون موقع می دونستم غیر از رحم دنیای دیگه ای هم هست ؟؟ وقتی جسمم برای وارد شدن به این دنیا آماده میشد، روحم کجاها بوده ؟ شاید اون بالا بالاها ، یک جایی نزدیک آخر آسمونها ، اونجا که نوره و نور، من را برای ورود به زمین آماده می کردند. نمیدونم . اما هر چی هست خیلی قشنگه .
یعنی چقدر با 20 سال پیش فرق کردم ؟

20 سال پیش همچین وقتی مقدر شد که باشم . چقدر هستم ؟ رحمتی عظیم خواست تا من هم جزء وجودهایی باشم که از نعمت زندگی بهره مند هستند و لذت می برند . همچین وقتی قرار شد که من هم یکی از شرکت کنندگان در عرصه امتحان دنیا باشم. یعنی من ، منی که هیچ هم نبودم لایق بودن ، خواستن و لذت بردن شدم .
20 ساله که نفس میکشم.
20 ساله که قلبم میزنه.
20 ساله که هستم :)

وای خدای من ! من هنوز نفس می کشم. میتونم با هر نفس عظمت این دنیا رو حس کنم. میتونم لطافت رو لمس کنم ، زیبایی رو ببینم و بشنوم . روح من بلده با بلندای یک آهنگ ، با لطافت بارون با حس زنده بودن به آسمونها بره . روح من بلده در دنیایی بالاتر روحها رو ببینه و بشناسه.
روح من بیتاب است ، روح من گاهی از شوق سرفه اش میگیرد.
هر چی برای صرفا زنده نبودن و زندگی کردن لازمه دارم ، باید بخوام .

دارم یاد میگیرم زنده باشم. دارم یاد میگیرم زنجیرها رو بشکنم. اسبهای خفته ای در وجودم کشف میکنم که وسوسه سرکشی و تخریب اونها رو مست کرده و رام کردنشون اوج قدرت و لذته . کم کم دارم می فهمم شاید یک عمر برای انسان شدن کافی نباشه.

از این به بعد دوست دارم سعی کنم که از داشته هام لذت ببرم و نداشته هام تنها اجازه همراه کردن امید با من را داشته باشند و نه حتی ذره ای حسرت یا بی صبری .همین چند وقت پیش بود که به لادن میگفتم باید آدم بتونه نیروها و خواسته های ذرونیش را Manage بکنه ، چرا خودم یادم میره ؟

بعضی ها میگن باید بیشتر زمینی بشم . بعضی ها میگن سخت میگیرم . یکی میگه افسرده ام ، یکی میگه همیشه شادم . از کلمات و نظرات دیگران خسته شدم. دیگه گوشهام از سوء برداشت و سوء تعبیر کر شده . پس خیلی تلاش نکنید . چون تصمیم گرفتم خودم باشم ، فارغ از هر تعبیر و تعریفی.

....

وهمه چیز دست به دست هم داد تا بهترین روز و شب تولدم رو تجربه کنم :)

یک جشن تولد کاملا کاملا غیرمنتظره
تلفن بهار از کانادا
تکرار تجربه سرعت 130 (دارم به این نتیجه میرسم که سرعت سنج و یا پدال گاز ماشین خرابه ! چون ظاهرا علیرغم تلاش من امکان شکست این رکورد وجود نداره.)
و کلی اتفاق قشنگ دیگه و روحهای قشنگی که از وجودشون و بودنشون لذت میبرم و امیدوارم لایق تک تک شون باشم :)

راستی! هنوز دارم نفس میکشم!

2003-01-04T19:11:00.001+03:30

بيا جلوتر
بذار خوب نگاهت کنم.
خيلي خسته اي ؟ نه؟ انگار سالهاست که در جستجويي.
چشمهايت به تاريکي عادت کردند. خورشيد را گم کردي ؟آره؟يخ کردي. سرما و سختي راه صورتت را کبود کردند. چرا ماتت برده؟
تو يک جستجو گر خورشيدي ؟ مي گن اين روزها ماههاي خورشيد نما زياد شدند . سر راهت به اونها بر خوردي؟ پس درست حدس زدم ، خورشيد را گم کردي. همسفر نداري؟ اين راه را بدون همسفر نميشه طي کرد.
چند وقته دستها ت را زير بارون نگرفتي ؟ اصلا ميدوني خورشيد مربعه يا مثلث ؟ افسانه هاي جعلي در موردش زياد شده. حتي عده اي اونقدر از خورشيد دورند که آن را دايره مي بينند ! بايد بيشتر از اينها مواظب خودت باشي. گفتي تنها مسافرت مي کني؟
بيا جلوترببينم .
تو چقدر شبيه مني.

تو روح من نيستي ؟؟؟

چقدر شکسته شدي!

2003-01-04T19:11:00.000+03:30

كاش عروسكي بودم كه بارقه نگاهي اسيرم نميكرد و با حس بلنداي روحي به آسمانها نميشدم.كاش اشك در چشمانم حلقه نميزد و وجودم از عشق لبريز نميشد. كاش ...

2003-01-04T19:10:00.000+03:30

دير بازيست كه زمزمه ترانه اي محو گوشهايم را نوازش مي دهد
چونان سراب از دور دست كوير ذهنم مي وزد
چونان خورشيدي بي غروب در افق ذهن
لالايي شبهايم شده و اميد روزهايم
مي دانم و سينه ام گواهي مي دهد كه سرچشمه اي جز نور و آسمان ندارد
ولي
چه نالايقم برايش
که با هر قدم كه نزديكترش مي شوم
چون گردبادي تنم را در خود مي پيچد
و دگرگون مي كند
صيقل مي دهد
جلا مي دهد
اما باز از من دور می شود
گويي بايد لايقش شوم , لايق بزديكي
تا كجا خواهم رفت؟
پاهاي ناتوان خاكيم تا كجا مرا خواهند كشيد؟

ترس هر شبم آنست
كه چشم باز كنم و ديگر نباشد ....
....
یعنی طاقت خواهم آورد؟

2002-12-30T12:36:00.000+03:30

اين روزها که ميگذرد ، هر روز
احساس مي کنم کسي در باد فرياد ميزند
احساس مي کنم که مرا از عمق جاده هاي مه آلود
يک آشناي دور صدا ميزند

همه چيز عجيبه ! اين روزها احساس ميکنم قهرمان يک کتاب داستان شدم. هر روز اتفاقهاي عجيبي برام ميفته و من مثل يک قهرمان داستان بايد يک تنه از پس همشون بر بيام. اتفاقهايي مثل داستانها باور نکردني. چرا امتحانها تا اين حد سخت و غير قابل پيش بيني شدند؟
اين روزها نا گفته هاي درونم فاش ميشه ، اين روزها تاريکيهاي وجودم روشن ميشه.
اين روزها از هر چيزي فرار ميکنم ، با سرعتي چند برابر به من نزديک ميشه.
اين روزها همه چيز عجيبه...
و چه کسي جز تو ميدونه آخر اين ماز چيه ؟
فقط به اميد يک قانون جلو ميرم و اون اينه که هر چي پنير خوشمزه تر و مرغوبتر باشه ، مازي که موش کوچولو بايد براي رسيدن به اون ازش بگذره ، سخت تر ، عجيب تر و پيچيده تر ميشه .
بوي خوش پنير راهنماي موشهاست :)

2002-12-29T08:54:00.000+03:30

سر امتحان کنترل کيفيت نشستم. تو يک کلاس نه چندان بزرگ ، با در و پنجره هاي بسته و مراقبي که سيگار سومش را روشن ميکنه
ديگه نمي تونم نفس بکشم ، قلبم تير ميکشه ، سرم گيج ميره برگه را تحويل ميدم و ميام بيرون به اميد نفس کشيدن . راهروي دانشکه شلوغتر از هميشه است ، شلوغيش را دوست دارم . اما ... يک چيزي اضافه است. دود سيگاري که سر تا سر راهرو را پر کرده .گلويم ميسوزه ،سرم گيج ميره ، چرا آدمها تا اين حد بي فکرند ؟
به طرف در اصلي دانشکده ميدوم ، به اميد هوايي سرد و پاک براي نفس کشيدن. چند ثانيه اي نيست که نفسم سر جاش اومده ، پسري مياد کنارم ، بدون توجه به من سيگارش را در مياره و روشن ميکنه....
يکي به من بگه کجا ميشه نفس کشيد ؟
کسي هست که به من حق نفس کشيدن بده ؟
تويي که در لذت سيگار غرق شدي ... يک لحظه به من فکر کردي ؟
گلو يم ميسوزه .

2002-12-26T23:20:00.000+03:30

من مستم ...مست
نه از اون مستهايي كه بهشون ميگن عاشق!
من مستم...مست.
دارم پرواز ميكنم ، چقدر از اين بالا زمين قشنگه :) بوي بارون مستم كرده ، پنجره هاي باز ، رنگ رنگ برگها ، نوع نوع بودن آدمها.
راستشو بگم؟ يك ريسك بزرگ كردم . رفتم دنبال روياهام . اونم چه رفتني ! همون كارهايي كه دختر بچه هاي توي كتاب داستانها هم جرات فكر كردن بهشون را ندارند. بذارين اينجوري بگم ، روياهايي كه تا ديروز برام مثل يك سراب بودند ، بهم نزديك شدند ، نزديك و نزديكتر.
روياي سراب گونه من حال مرا با هجوم واقعيت خويش به زمين مي اندازد.
و بايد تصميم ميگرفتم ، يا به انتظار معجزه اي آسماني ميماندم تا روياهايم را به واقعيت مبدل كنند و تا ابد حسرت اين لحظات را ميخوردم و يا خودم به دنبال روياهام ميرفتم .
و من راه دوم را انتخاب كردم . خيلي سخت بود ، خيلي. حتي نزديكترين دوستانم هم ملامتم كردند .سوبرداشتهاي اطرافيان داغونم كرد. اما رفتم جلو. روياها اگه واقعا رويا باشند با سو برداشتها فرو نميريزند .
و تا الان كه دارم مي نويسم ، روياها فرو نريختند :) و با سرعتي بيش از آنچه من به آنها نزديك ميشون ، آنها به استقبالم ميايند.
حتي اگه اين روياها فقط وهم و تخيل باشند ، مطمئنم كه صرف جلو رفتن و به اميد معجزات ننشستن ( كه از تو حركت از خدا بركت ) خود رويايي است حقيقي و شيرين .
داشتم ميگفتم ...
من دارم پرواز ميكنم. همه چيز مثل يك فيلم از اين بالا. يك فيلم آرام با نقشهايي تعيين شده.
خدايا ، كارگردان اين فيلم تويي ، به همه ما كمك كن تا نقشهامون را اونجور كه شايسته نقشهاست ، بازي كنيم :)

2002-12-24T21:40:00.000+03:30

ثبت يك تجربه :
مكان : بزرگراه نيايش ، شرق به غرب
زمان : 1:40بعد از ظهر
تجربه : رسيدن به سرعت 130
وضعيت در هنگام كسب تجربه : هيجان همراه با قدرت و استواري
وضعيت بعد از تجربه : عالي!
توضيحات : در آينده ، پيشرفت الزامي است.
پي نوشت : راندن با سرعت 120 در تهران برام عجيب نيست . منو ارضا ميكنه . قشنگيه اين تجربه برام در راندن با سرعتي بالاتر از معمول (130) و صرفا به قصد كسب ركورد بالاتر بود.

2002-12-20T01:09:00.000+03:30

بدون شرح

شهرام خان ( كه نصف موهاش سفيد شده ) امشب با نازلي جان كه چهل و نهمين دختري بود كه به خواستگاريش ميرفت نامزد كرد . واي خداي من نازلي جون چقدر خوشبخته !

2002-12-18T22:21:00.000+03:30

من مرغ آتشم
مي سوزم از شراره اين عشق سركشم
چون سوخت پيكرم ,
چون شعله هاي سركش جانم فرو نشست,
آتگاه باز از دل خاكستر
بار دگر تولد من
آغاز مي شود.

و من دوباره زندگيم را
آغاز مي كنم.

پر باز مي كنم,
پرواز مي كنم.

حميد مصدق

2002-12-17T23:06:00.000+03:30

- بگو چه ميشد اگر من ديوانه وار,
عاشق سوسماری ميشدم؟

- آن وقت عاشقی را ياد ميگرفتي!
- و اگر آن وقت عاشق تو ميشدم؟...

- دست کم عاشقی را ياد گرفته بودي!

فدريکو گارسيا لورکا

2002-12-17T22:50:00.000+03:30

از راهروي دانشكده مي گذرم
ازدحام و شلوغي ، نگاههاي هميشه كنجكاو ، پسر و دخترهاي گرم صحبت ، چهره هاي محو در دود سيگار ، دخترهايي كه هميشه حرفي براي زدن دارند ، پسرهايي كه هميشه متلكي براي انداختن دارند ، صداي قهقهه ، آهنگ موبايلها ، سر تكان دادن به آدمهايي كه هيچوقت بيش از اين به اونها نزديك نشدي ، خوبي؟ خوش ميگذره ؟ و لبخندي كه حتي يك ثانيه هم دوام نمياره ... و هنوز تازه وسط راهروام...

پنجره بازه ... به طرفش هجوم ميبرم ...هواي سرد و تازه صورتم را نوازش ميده

2002-12-15T23:08:00.000+03:30

تنها عكسهاي ممكن

2002-12-15T22:43:00.000+03:30

سعادت آباد ...سعادت آباد

سوار مي شم.
پنج نفر ظرفيت تاكسي تكميل ميشه.
راننده استارت ميزنه و ماشين شروع به حركت ميكنه.
راننده صداي ضبط را بلند ميكنه...آهنگ نسترنه.
چشمهام رو ميبندم.
در نسترن غرق ميشم.

نسترن با تو دل من توي گلخونه ياده
......نسترن وقتي مي خندي ، يه دروغي تو چشاته ........

2002-12-15T22:39:00.000+03:30

يك شعر بسيار لطيف

2002-12-14T19:31:00.001+03:30

و من در آغوش ترنم همه ترانه هاي زمين ، تو را مي خوانم

2002-12-14T19:31:00.000+03:30

Another day has gone
I'm still all alone
How could this be
You're not here with me
You never said goodbye
Someone tell me why
Did you have to go
And leave my world so cold

Everyday I sit and ask myself
How did love slip away
Something whispers in my ear and says
That you are not alone
For I am here with you
Though you're far away
I am here to stay

But you are not alone
For I am here with you
Though we're far apart
You're always in my heart
But you are not alone

Just the other night
I thought I heard you cry
Asking me to come
And hold you in my arms
I can hear your prayers
Your burdens I will bear
But first I need your hand
Then forever can begin

Michael Jackson

2002-12-14T19:22:00.000+03:30

آدم الف و ب مدت زياديست كه همديگر را مي شناسند .آدم الف طي اتفاقي ناخواسته ، اتفاقي كه مثل يك كبريت در تاريكي شب همه جا را روشن كرد ، متوجه شد كه ب چقدر شبيه ايده آل روياهاي اونه . تمام وجودش پر از التهاب و تكاپو شد . تا بحال چقدر كور بود . و آن اتفاق ناخواسته تا چه اندازه مهربان كه او را بينا كرده بود .
از آن به بعد ب براي الف چيزي هزاران بار بالاتر از يك دوست محترم شده بود. ولي...ولي....
شايد ب در روشنايي حاصل از آن اتفاق كسي به جز الف را ديده بود . شايد او الف را ديده بود اما الف ايده آل او نبود و به احتمال زياد ب نيز الف را ديده بود و نشانه هايي از ايده آل خود را در او ديده اما جرات ابراز آنها را نداشت.
اما الف به ديدگانش اطمينان داشت و هر روز ايمانش به آنچه ديده بود بيشتر و بيشتر ميشد. به الف كمك كنيد . اون باید چی کار کنه؟

2002-12-11T22:49:00.000+03:30

كوهها پوشيده از برفند و من و چند تا خل شبيه من فردا ميخوايم بريم كوه
اگه برنگشتم حلال كنيد كه تنهاترين سايه اي بودم گاهي روشن D:

2002-12-11T22:47:00.000+03:30

.
و در تمناي امنيت و گرماي آغوشت ، مي سوزم . مي سوزم و مي سوزم...

2002-12-10T22:05:00.000+03:30

I have lots of height to Climb
I have lots of energy to Release
I have lots of motion to Love

but Where and For Whom ?

2002-12-10T22:04:00.000+03:30

و من در كنار پنجره اي رو به طبيعت ، به حركات مواج برگهاي پاييزي خيره شده ام و به مقاومت آنان مقابل بادهاي پاييزي مي انديشم
و به لحظه سقوط !

2002-12-10T22:03:00.000+03:30

سر كلاس فيزيك نشستم.مثل هميشه دير رسيدم و رديف آخر نشستم . استا داره يك ريز حرف ميزنه . حرفهايي كه بدون هيچ تغييري دهها سال آنها را تكرار و تكرار كرده . باران مياد . تند تر و تند تر ... صداي يكنواخت استاد ميان صداي پاي باران ، محو ميشه. قطرات باران با قدرت هر چه بيشتر به برگها ، ساختمانهاي كثيف ، آدمها و زمين مي كوبند . من غرق در طراوت هواي بارانيم و او چونان كه هيچ صدايي نمي شنود ، بي تفاوت و قانونمند ، از قانون فاراده مي گويد . باران هم قانون دارد ؟ طراوت چه ؟ و مقاومت برگها زير ضربات باران ؟
استاد بمن خيره شده ، مثل مادري كه با نگاهش به بچه مي فهمونه كه من ميدونم كه داري كار بد انجام ميدي ، نگاهم اولين اخطاره ! و من چون اعصاب اخطارهاي بعدي را ندارم خودم را مشغول جزوه برداشتن نشان ميدم.
چقدر امروز چراغها روشنند .
ياد امروز صبح مي افتم كه 1:30 پشت ترافيك موندم . خيابانهاي تهران روزهاي باراني يك جورايي مزخرفند ولي امروز فزق داشت . شيشه هاي تاكسي را بخار گرفته بود . بخاري كه مانع از ديدن زشتيهاي دنياي بيرون ميشد . نادر ابراهيمي در يك عاشقانه آرام ، از دنياهاي مه آلود گله مي كند . دنيايي چنان مه آلود كه مانع رويت همه زشتيها و كثيفيها شود . هميشه از نقش كبكي كه سرش را زير برف برده متنفر بوده ام و چه زيبا بود حتي براي چند لحظه دور از وجدان كبك شدن !
امروز صبح در دنياي مه آلود يك عاشقانه آرام بودم . لميده در يك تاكسي گرم ، بدور از هياهوي ترافيك همت و رسالت ، به صداي باران گوش سپرده بودم و از پشت پنجره هايي مه آلود تنها لغزش موزون قطرات باران را ميديدم.
صداي باراني تند مرا به خود مي آورد.
و استاد هنوز از قانون فاراده مي گويد !

2002-12-07T22:09:00.000+03:30

دارم يك كارهايي ميكنم كه دخترهاي خل و چل تو كتاب داستانها هم به عقلشون نميرسه ! يعني مسلما اگر هم به عقلشون برسه اينقدر خر نيستند كه انجام بدهند !
خدا آخر عاقبتم را به خير كنه . ( البته هر كار ميكنم تقصير خودشه!)